Hodowla bażantów — ozdobne, na mięso i do zarybiania łowisk

Hodowla bażantów w Polsce obejmuje w praktyce trzy różne cele, które warto rozróżnić już na starcie. Pierwszy to hobby — trzymanie gatunków ozdobnych ze względu na wygląd, podobnie jak w przypadku kur czy gołębi ozdobnych. Drugi to produkcja na mięso, prowadzona na mniejszą skalę niż typowa ferma drobiu. Trzeci, mniej oczywisty dla osób spoza branży, to hodowla na potrzeby zarybiania (wsiedlania) łowisk — koła łowieckie i ośrodki hodowli zwierzyny łownej odchowują bażanty w wolierach, żeby wypuścić je przed sezonem polowań. To realna i spora część polskiej hodowli bażantów, nie tylko ciekawostka.

Bażanty ozdobne — różnorodność gatunków

Wśród hodowców amatorskich największym zainteresowaniem cieszą się gatunki i odmiany cenione za wygląd, na przykład bażant złocisty czy bażant srebrzysty — ptaki o bardzo kontrastowym, efektownym upierzeniu, wyraźnie różniącym się od stonowanego, maskującego ubarwienia bażanta łownego. W Polsce działają też pojedyncze większe kolekcje i hodowle bażantów prowadzone jako atrakcja turystyczna przy niektórych ogrodach czy rezydencjach — bez wchodzenia w szczegóły konkretnych miejsc, warto wiedzieć, że taka forma prezentacji bażantów w Polsce istnieje i nie jest niczym wyjątkowym.

Woliery zamiast typowego kurnika

Bażant to ptak dobrze i wysoko latający — znacznie lepiej niż typowa kura czy kaczka — dlatego pomieszczenia znane z przydomowej hodowli drobiu (niski kurnik z otwartym wybiegiem ogrodzonym siatką do metra czy dwóch) się tu nie sprawdzą. Bażanty w niewoli trzyma się w wolierach o odpowiedniej wysokości, zwykle z dachem lub siatką górną, bo inaczej ptaki po prostu przelatują nad ogrodzeniem. To jedna z podstawowych różnic praktycznych względem hodowli kur czy kaczek, o której warto wiedzieć, zanim zaplanuje się miejsce pod hodowlę.

Ile miejsca potrzebuje bażant

Zagęszczenie w hodowli bażantów mocno zależy od wieku ptaków i etapu odchowu. Pisklęta w pierwszych tygodniach życia można trzymać gęściej, zbliżenie do zagęszczeń stosowanych przy odchowie młodego drobiu, natomiast dorosłe ptaki hodowlane, zwłaszcza pary lęgowe, potrzebują wyraźnie więcej przestrzeni na sztukę niż kury nioski w tej samej powierzchni — orientacyjnie mówi się o pojedynczych metrach kwadratowych na ptaka w wolierach dla dorosłych, a nie o kilku ptakach na metr, jak bywa w intensywnej hodowli drobiu. Dokładne normy warto skonsultować z doświadczonym hodowcą bażantów lub kołem łowieckim prowadzącym własną wolierę, bo różnią się w zależności od gatunku i sposobu utrzymania.

Konstrukcja i zabezpieczenie woliery

Woliera dla bażantów powinna być wyższa niż typowy wybieg dla kur i mieć górne zabezpieczenie — dach pełny albo siatkę — żeby ptaki nie przelatywały na zewnątrz i żeby chronić je przed drapieżnikami atakującymi z góry (ptaki drapieżne). Ściany boczne również wymagają solidnego ogrodzenia sięgającego pod ziemię, bo lisy i kuny potrafią podkopać się pod płytko wkopaną siatką. Osobne, kryte schronienie na noc i złą pogodę jest standardem, podobnie jak w hodowli innego drobiu.

Dieta

Młode bażanty w pierwszych tygodniach życia potrzebują paszy starterowej o wyższej zawartości białka niż typowa pasza dla piskląt kurzych — zbliżonej do pasz stosowanych w odchowie innych ptaków łownych. Dorosłe ptaki karmi się mieszankami zbożowymi, dodatkiem zieleniny i grit-em mineralnym wspomagającym trawienie, przy stałym dostępie do czystej wody. Szczegółowy skład i dawkowanie najlepiej dobrać razem z dostawcą pasz specjalizującym się w drobiu ozdobnym lub zwierzynie łownej, bo standardowe receptury dla kur nie zawsze są tu optymalne.