Karencja leków u drobiu — jak ją liczyć i dlaczego to ważne

Czym jest karencja leku?

Karencja (okres karencji) to czas, który musi upłynąć od ostatniego podania leku weterynaryjnego do momentu, gdy zwierzę lub jego produkty mogą być bezpiecznie wprowadzone do obrotu. W przypadku drobiu mamy dwa rodzaje karencji: karencję na mięso (od ostatniego podania do uboju) oraz karencję na jaja (od ostatniego podania do dnia, gdy jaja niosek można ponownie sprzedawać). Długość karencji jest indywidualna dla każdego preparatu — wynika z badań farmakologicznych i jest podana w charakterystyce produktu leczniczego weterynaryjnego (CHLPW) oraz na etykiecie opakowania.

Karencja na mięso a karencja na jaja — różnica

Niektóre preparaty mają tylko karencję na mięso (np. leki stosowane u brojlerów, które nie znoszą jaj). Leki podawane nieśnym kurom niosek lub indykom-reproduktorom mogą posiadać oddzielną karencję na jaja — niekiedy dłuższą niż karencja na mięso. Zawsze sprawdzaj oba okresy w dokumentacji preparatu, ponieważ mogą się od siebie różnić nawet dla tego samego leku. Pamiętaj: karencja na jaja dotyczy wszystkich jaj złożonych w trakcie leczenia i przez cały czas trwania karencji.

Jak prawidłowo liczyć karencję — przykład

Przykład: lek z karencją na mięso wynoszącą 5 dni podajesz stadu przez 3 dni — ostatniego podania dokonujesz w poniedziałek. Karencja zaczyna biec od następnego dnia (wtorek) i kończy się z upływem piątku. Stado może bezpiecznie trafić do ubojni od soboty. Jeśli ten sam lek ma karencję na jaja wynoszącą 2 dni, jaja złożone we wtorek i środę nie mogą trafiać do sprzedaży — od czwartku jaja są znowu dopuszczone do obrotu. Jeśli nie masz pewności co do karencji konkretnego preparatu, zawsze sprawdzaj aktualną ulotkę lub skonsultuj się z lekarzem weterynarii.

Obowiązek prowadzenia rejestru leczenia

Każdy hodowca drobiu ma prawny obowiązek prowadzenia ewidencji stosowanych leków weterynaryjnych. Rejestr powinien zawierać co najmniej: datę podania leku, nazwę preparatu, dawkę, czas trwania leczenia, liczbę leczonych zwierząt, a także dane lekarza weterynarii, który przepisał lek. Dokumentacja ta jest kontrolowana przez Inspekcję Weterynaryjną i musi być przechowywana przez co najmniej 5 lat. Niedopełnienie tego obowiązku może skutkować nałożeniem sankcji administracyjnych.

Szczegółowe wymogi dotyczące rejestracji leczenia reguluje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych, obowiązujące od 28 stycznia 2022 roku. Te same przepisy zakazują rutynowego, profilaktycznego podawania antybiotyków — antybiotyk nie może nadrabiać złych warunków utrzymania, higieny czy zarządzania, a służy wyłącznie leczeniu, z zachowaniem okresu karencji. W Polsce uzupełniają je krajowe przepisy weterynaryjne. Jeśli masz wątpliwości co do swoich obowiązków, skontaktuj się z powiatowym lekarzem weterynarii lub sprawdź zasoby Głównego Inspektoratu Weterynarii (GIW).